هات 42

1
[ زَوت و راسپی : ]
ای امشاسپندان !
پاره­های «هفت هات» را می­ستاییم.
آب­های چشمه [ساران ] را می­ستاییم.
آب­های گذرگاه­ها را می­ستاییم.
به هم پیوستگی­های راهـ[ـها ] را می­ستاییم.
به هم آمدن­های راهـ[ـها ] را می­ستاییم.

2
کوه­های آبریزان را می­ستاییم.
دریاچه­های آبریزان را می­ستاییم.
کشتزارهای سود بخش گندم را می­ستاییم.
نگاه­دار و آفریدگار را می­ستاییم.
مزدا و زرتشت را می­ستاییم.

3
زمین و آسمان را می­ستاییم.
باد چالاک مزدا آفریده را می­ستاییم.
ستیغ ِالبرز کوه را می­ستاییم.
زمین و همه­ی چیزهای نیک را می­ستاییم.

4
منش نیک و روان­های اشونان را می­ستاییم.
[ ماهی ِ] «واسی»ی ِ«پَنچا سَدوَرا» را می­ستاییم.
«خَرَ»ی ِپاک را می­ستاییم که در میان دریای «فراخ کـَرت» ایستاده است.
دریای «فراخ کرت» را می­ستاییم.

5
هوم زرین برومند را می­ستاییم.
هوم گیتی افزای را می­ستاییم.
هوم دردانه­ی مرگ را می­ستاییم.

6
آب روان و مرغ پران را می­ستاییم.
بازگشت آتروبانان را می­ستاییم؛ آنان­که به سرزمین­های دور رفته­اند؛ به کشورهای دیگر که [ آموزش ] اشه را خواستارند.
همه­ی امشاسپندان را می­ستاییم.
«ینگهه هاتم ...»