ونند یشت

خشنودی «وَنـَند»(1)، ستاره­ی مزدا آفریده را

٭

1
ونند، ستاره­ی مزدا آفریده­ی اَشَوَن، رَد اشونی را می­ستاییم.
وَنند ِدرمان بخش و سزاوار بلند آوازگی را می­ستاییم؛ پایداری در برابر «خـْرَفـْستــْران ِ»(2) راندنی ِزشت - [ آفریدگان ] اهریمنی - را که یکسره باید راند [ شان ].

2
ونند، ستاره­ی مزدا آفریده را درود می­فرستم.
«اَشـِم وُهو ...»
«اَهمایی رَئشچَه ...»(3)