هات 37

1
[زَوت:]
اینک اَهوره­مزدا را می­ستاییم.
شهریاری و بزرگواری و آفرینش زیبای او را می­ستاییم که گیتی و اَشَه را بیافرید؛ آب­ها و گیاهان را بیافرید؛ روشنایی و زمین و همه­ی چیزهای نیک را بیافرید.

2
به شهریاری و بزرگواری و خوب کرداری وی، او را ایدون با ستایش برگزیده­ی آنان که گیتی را نگاهبانند، می­ستاییم.

3
او را ایدون به نام­های پاکِ اَهورایی و [نام­های] پسندیده­ی مَزدایی می­ستاییم.
او را با دل و جان خویش می­ستاییم.
او و فَرَوَشی­های اَشَون مردان و اَشَون زنان را می­ستاییم.

4
ایدون اَردیبهشت را می­ستاییم؛ آن زیباترین اَمشاسپَند، آن روشنی، آن سراسر نیکی را.

5
بهمن و شهریور و «دین» نیک و پاداش نیک و سپَندارمَذِ نیک را می­ستاییم.