|
هات 37 1
[زَوت:]
اینک اَهورهمزدا را میستاییم.
شهریاری و بزرگواری و آفرینش زیبای او را میستاییم که گیتی و اَشَه را بیافرید؛ آبها و گیاهان را بیافرید؛ روشنایی و زمین و همهی چیزهای نیک را بیافرید. 2
به شهریاری و بزرگواری و خوب کرداری وی، او را ایدون با ستایش برگزیدهی آنان که گیتی را نگاهبانند، میستاییم. 3
او را ایدون به نامهای پاکِ اَهورایی و [نامهای] پسندیدهی مَزدایی میستاییم.
او را با دل و جان خویش میستاییم.
او و فَرَوَشیهای اَشَون مردان و اَشَون زنان را میستاییم. 4
ایدون اَردیبهشت را میستاییم؛ آن زیباترین اَمشاسپَند، آن روشنی، آن سراسر نیکی را. 5
بهمن و شهریور و «دین» نیک و پاداش نیک و سپَندارمَذِ نیک را میستاییم.
|
