هات 18

1
«اَشِم وُهو ...»
ای مَزدا !
شهریاری مینوی نیک تو - شایان­ترین بخششی آرمانی در پرتو «اَشَه» - از آن ِکسی خواهد شد که با شور دل، بهترین کردارها را بجای آورد. (1)
اکنون بر سرِ آنم که این [ آرزو ] را برآورم.

2
«مزدا اهوره» با «شهریاری مینوی» و «آرمیتی» خویش، کسی را که با «بهترین منش» و گفتار و کردار به «سپند مینو» و «اشه» بپیوندد، «رسایی» و «جاودانگی» خواهد بخشید. (2)

3
کسی که در پرتو «سپندترین مینو» بهترین [ روش را دارد ] و زبانش گویای «منش نیک» [ او ] ست و دست­هایش کردارهای «آرمیتی» را می­ورزد، تنها یک اندیشه [ دارد ] :
«مزدا» پدر «اشه» است.

4
ای مزدا !
تویی پدر «سپند مینو». تویی که این جهان خرمی بخش را برای او (3) بیافریدی و بدان رامش بخشیدی و آن­گاه که او با «منش نیک» همپرسگی کرد، «آرمیتی» را به راهبری و آبادانی آن (4) برگماشتی.

5
ای مزدا !
دُروندان که از «سپند مینو» روی برتافتند، آزار بینند؛ اما اَشَوَنان چنین نشوند.
اشون را هرچند هم کم­نوا باشد، باید دوست شمرد و دُروند را هر اندازه هم که توانگر باشد، باید بدخواه دانست.

6
ای مزدا اهوره !
[ تو ] در پرتو «سپند مینو» همه­ی آن­چه را که براستی بهترین دهش­هاست، به اشون نوید داده­ای؛ اما دروند که با منش و کردار زشت خویش بسر می­برد، از مهر تو بهره­مند نتواند شد.

7
ای مزدا اهوره !
[ تو ] در پرتو «سپند مینو» و «آذرِ» خود و با یاوری «آرمیتی» و «اشه»، پاداش [ و پادافره­ ] هردو گروه را می­بخشی.
بدرستی بسی از جویندگان به [ دین ِ] تو خواهند گروید.

8
[ راسپی : ]
هرگاه بهترین اندیشه و گفتار و کردار را نزد سپند مینو و اشه پیش­کش بریم، مزدا اهوره ما را رسایی و جاودانگی و شهریاری مینوی و فروتنی بخشد.
«اَشِم وَهو ...»
«سپنتمد» هات (5) را می­ستاییم.
«یِنگهِه هاتَم ...»

1. بند یکم از گاثا 16 (یسنا 51)

2. بند 2 تا 7 تکرار تمام بندهای شش­گانه­ی گاثا 12 (یسنا 47) می­باشد.

3. آدمی

4. زمین و جهان (اشاره است به این همانی «آرمَیتی» با «زمین» در آموزه­های اخلاقی و دینی زرتشت.)

5. اشاره است به گاثا 12 (یسنا 47) که در آغاز سپنتمد گاه آمده است.