هات 16

1
اَهوره مزدای اَشَوَن، رَد ِاَشَوَنی، بزرگترین ایزد خوب کُنش، تواناترین گیتی افزای، دادار آفرینش نیک را می­ستاییم.
با این زَور ِپیش­کشی و سخنان راست، هریک از ایزدان مینُوی را می­ستاییم.

2
زرتشت اشون، رد اشونی را می­ستاییم.
با این زور پیش­کشی و سخنان راست گفته، هریک از ایزدان جهانی را می­ستاییم.
فَرَوَشی ِزرتشت اشون را می­ستاییم.
سرودهای زرتشت را می­ستاییم.
دین زرتشت را می­ستاییم.
باور و کیش زرتشت را می­ستاییم : [ زرتشت که ] زندگی دیگر را کوشا و اشه را آرزومند است.

3
نخستین آفریدگان ِآفرینش ِاشون را می­ستاییم.
دادار اهوره مزدای ِرایومند ِفره­مند را می­ستاییم.
بهمن را می­ستاییم. اردیبهشت را می­ستاییم. شهریور را می­ستاییم. سپندارمذ ِنیک را می­ستاییم. خُرداد را می­ستاییم. اَمرداد را می­ستاییم.

4
آفریدگار اهوره مزدا را می­ستاییم.
آذر پسر اهوره مزدا را می­ستاییم.
آب­های نیک مزدا آفریده­ی اشون را می­ستاییم.
خورشید تیز اسب را می­ستاییم.
ماه ِدربردارنده­ی تخمه­ی گاو را می­ستاییم.
ستاره­ی تِشتَر رایومندِ فرهمند را می­ستاییم.
گوشوروَن ِنیک کنش را می­ستاییم.

5
آفریدگار، اهوره مزدا را می­ستاییم.
مهر فراخ چراگاه را می­ستاییم.
سروش پارسا را می­ستاییم.
رَشن ِراست­ترین را می­ستاییم.
فروشی­های نیک توانای پاک اشونان را می­ستاییم.
بهرام اهوره آفریده را می­ستاییم.
رام بخشنده­ی چراگاه خوب را می­ستاییم.
باد اشون خوب کنش را می­ستاییم.

6
آفریدگار، اهوره مزدا را می­ستاییم.
دین نیک مزداپرستی را می­ستاییم.
اشی نیک را می­ستاییم.
اَرشتاد را می­ستاییم.
آسمان را می­ستاییم.
زمین خوب کُنش را می­ستاییم.
«مَنثره» را می­ستاییم.
انیران جاودان را می­ستاییم.

7
گـَرزمان درخشان را می­ستاییم : آن­جا که روان­های مردگان آرام گزینند.
فروشی­های اشونان و بهشت اشونان و روشنایی همه گونه آسایش بخش را می­ستاییم.

8
شیر و چربی و آب روان و گیاه بالنده را می­ستاییم. پایداری در برابر آز ِدیو آفریده را، پایداری در برابر موش پَری و درهم شکستن او را، چیرگی بر اَشموغ ناپاک ستمکار پُر گزند را و بازگردانیدن دشمنی ِاو را بدو.

9
همه­ی آب­ها را می­ستاییم. همه­ی گیاهان را می­ستاییم. همه­ی مردان نیک را می­ستاییم. همه­ی زنان نیک را می­ستاییم.
همه­ی ایزدان مینوی و جهانی - آن نیکی بخشندگان اَشَوَن - را می­ستاییم.

10
ای سپندارمذ ! (1)
ترا همچون خانمان خویش می­ستاییم.
ای اهوره مزدای اشون !
ترا می­ستاییم. در آرزوی خانمانی با گله­ی درست، با مردانی درست، با [ آن­چه ] درست و اشه بنیاد است تا هریک از ما دیرزمانی در این خانمان بسر برد؛ چه در تابستان، چه در زمستان.

1. در این­جا از «سپندارمذ» که امشاسپند نگاهبان زمین است، خود «زمین» اراده شده است.