هات 13

1
[ زَوت : ]
اَهوره مزدا را رَد ِخانه­ی خدا، رد دهخدا، رد شهربان و رد شهریار می­خوانم.
دین مزداپرستی و اشی نیک و پارِندی و آن زن اَشَوَن و این زمین در برگیرنده­ی ما را رد زنان می­خوانم.

2
آذر اَهوره مزدا را یاور گرامی و پاداش بخش می­خوانم.
در میان مردان اشون، رنجبرترین و کارآمدترین آنان را در برزیگری، رد برزیگر ستور پرور می­خوانم.
دارنده­ی نیروی اشه را رد ارتشتار می­خوانم.

3
دارنده­ی بیشترین آگاهی از دین مزداپرستی را رد آتُربان می­خوانم.
آموزگاران آنان را رد می­خوانم و به ردی پایدار می­دارم : آن امشاسپندان و سوشیانت­ها را که داناتر، راست گفتارتر، یاری کننده­تر و خردمندترند.
دارنده­ی بیشترین نیروی دین مزداپرستی را آتربان و ارتشتار و برزیگر ستور پرور همی­خوانم.

4
ای امشاسپندان ! ای شهریاران نیک ِخوب کنش !
تن و جان خویش را به شما پیش­کش می­کنم.
[ راسپی : ]
همان­گونه که دو مینو اندیشیدند؛ همان­گونه که آنان گفتند و همان­گونه که آنان کردند. (1)

5
آن­چنان­که تو ای اهوره مزدا اندیشیدی و گفتی و کردی آن­چه را که خوب بود.
این­چنین ترا پیش­کش آوریم. این­چنین ترا سزاوار دانیم. این­چنین ترا بستاییم.
این­چنین ترا نماز گزاریم. این­چنین ترا سپاس گوییم اهوره مزدا !

6
[ زوت : ]
ای اهوره !
به میانجی ِخویشی ِنیک با اَشَه­ی نیک، با اَشَی نیک، با آرمَیتی نیک به سوی تو آییم.

7
فَرَوَشی گاو خوب کنش و گیومرت ِاشون را می­ستاییم.
«یِنگهِه هاتم ...»
[ زوت و راسپی : ]
«یَثه اهووَیریو ...»
«اَشم وُهو ...»

8
«اَهونَ وَیریَه ...» را می­ستاییم.
اَردیبهشت، زیباترین اَمشاسپند را می­ستاییم.
هات ِخستویی (2) را می­ستاییم.
خستویی و ستایش دین مزداپرستی را می­ستاییم.
«یَنگهه هاتَم ...»

1. اشاره است به بند 16 از یسنای 10

2. اشاره است به یسنای 12