|
هات 11 1
[ راسپی : ]
بیگمان پاکان سه گانه - گاو و اسپ و هوم - نفرین خوانند.
گاو، زَوت را نفرین کند :
بشود که بی فرزند مانی و به بد نامی دچار شوی؛ ای آنکه مرا - هنگامی که پختهام - به ارزانیان (1) نبخشی و پرورش زن و فرزند یا شکم [ پروری ] خویش را به کار بری ! 2
اسب، سوار را نفرین کند :
بشود که نتوانی اسبان را ببندی؛ نتوانی بر اسبان بنشینی؛ تنوانی اسبان را لگام زنی، ای آنکه آرزو نکنی که من توان خویش را در انجمن مردان، در اَسپریس [ نشان دهم ]. 3
هوم، نوشنده را را نفرین کند :
بشود که بی فرزند مانی و به بدنامی دچار شوی؛ ای آنکه مرا - هنگامی که [ فشرده ] ام - چون دزد «مرگ ارزان» نگاه داری؛ مرا که هوم دور دارندهی مرگم و به هیچ روی مرگ ارزان نیستم. 4
اَهوره مزدا - پدر اَشَوَن - مرا - که هوم ام - از [ اندامهای گوسفند ِ] پیشکشی دو آرواره و زبان و چشم چپ ارزانی داشت. (2) 5
آنکه از این پیشکشی ِبه من - دو آرواره و زبان و چشم چپ - که اهوره مزدا مرا ارزانی داشت - پارهای را برباید یا بردارد ... 6
... در خانهاش آتوربان و ارتشتار و بزریگر زاده نشود؛ در خانهاش «دهک»ها و «مورک»ها و «وَرشنَ»های گوناگون زاده شود. 7
زود هوم دلیر را گوشت پیشکشی ببر تا ترا به بند درنکشد؛ چنانکه افراسیاب تباهکار تورانی را - که در یک سوم [ از ژرفای ] زمین (3)، میان دیوارهای آهنین میزیست - به بند درکشید. 8
آنگاه زرتشت گفت :
درود بر هوم مزدا آفریده !
هوم مزدا آفریده نیک است.
درود بر هوم ! 9
[ راسپی : ]
آنچه از ماست، یکی بیش نیست؛ اما از شما دو برابر، سه برابر، چهار برابر، پنج برابر، شش برابر، هفت برابر، هشت برابر، نه برابر و ده برابر آن آید. (4) 10
[ زوت : ]
ای هوم اشون و اشه پرور !
این تن خوب بالیدهی خویش را به تو پیشکش میکنم؛ به [ تو ] هوم تُخشا، رسیدن به سرخوشی و نیکی و پاکی را.
ای هوم اشون دور دارندهی مرگ !
بهترین زندگی اشونان - [ بهشت ] روشن همه [ گونه ] آسایش بخش - [ مرا ارزانی دار ]. 11
«اَشم وُهو ...»
[ راسپی : ]
«اَشم وُهو ...» 12
[ زوت : ]
«اَشم وُهو ...»
«یثه اَهوویریو ...»
ای اَهوره مزدا !
بشود که به کام و خواست [ خویش ]، به آفریدگان خود - به آبها، به گیاهان و به همهی نیکان اشه نژاد - شهریاری کنی !
بشود که اشه را توانایی و دُروَج را ناتوانی بخشی ! 13
کامروا باد اشه !
ناکام باد دروج !
سپری شده، برانداخته، زدوده، بَرده و ناکام باد دروج در آفرینش سپند مینو ! 14
اینک من - زَرتشت - سران خانمانها، روستاها، شهرها وکشورها برانگیزم که به دین اهورایی زرتشتی بیندیشند و سخن گویند و رفتار کنند. 15
[ راسپی : ]
فراخی و آسایش آرزومندم سراسر آفرینش اشه را.
تنگی و دشواری آرزومندم سراسر آفرینش دروج را. 16
«اَم وهوو ...»
من خستویم که مزدا پرست، زرتشتی، دیو ستیز و اهورایی کیشم.
هاونی اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین.
ساونگهی و ویسیهی اشون، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین !
ردان روز و گاهها و ماه و گهنبارها و سال را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین !
[ زوت : ]
«یثه اهوویریو ...» که زوت مرا بگوید.
[ راسپی : ]
«یثه اهوویریو ...» که زوت مرا بگوید.
[ زوت : ]
«اثارتوش اشات چیت هچا ...» که پارسا مرد دانا بگوید. 17
[ زوت و راسپی : ]
اندیشهی نیک و گفتار نیک و کردار نیک را فرا میستایم.
از آنچه در [ پهنهی ] اندیشه و گفتن و کردن است، من اندیشهی نیک و گفتار نیک و کردار نیک را میپذیرم.
من همهی اندیشهی بد، گفتار بد و کردار بد را فرو میگذارم. 18
ای امشاسپندان !
من ستایش و نیایش [ خویش را ] با اندیشه، با گفتار، با کردار، به همهی تن و جان خویش به سوی شما فراز میآورم.
من نماز «اَشَه» میگزارم.
«اَشَم وُهو ...»
1. مستمندان - فقیران - کسانی که در خور یاری دادن هستند. 2. در بند 4 بخش 11کتاب پهلوی «شایست نشایست» فهرست بخش کردن اندامهای گوسفند پیشکشی در میان ایزدان و فرشتگان آمده و آنچه «هوم» در اینجا از آن خویش میشمارد از آن جمله است. 3. در ادبیات دینی ایرانیان، زمین دارای سه لایه است - در اینباره همچنان بروید به فروردین یشت بند 2. 4. شاید مقصود این باشد که نسبت پاداش ایزدی به کردار آدمی، از دو به یک تا ده به یک است.
|
