در مسجد مدینه، مدتی رسول خدا روی چوبی (که از تنه­ی درخت خرما بود) و ستون حنانه نام گرفت می­نشست و به وعظ و نصیحت مردم می­پرداخت. بعد که منبری درست شد از آن پس رسول خدا بر منبر می­نشست.

ستون حنانه از هجران پیامبر شروع به ناله و زاری کرد به طوری که همه­ی مسلمین آن را شنیدند و در حیرت و تعجب فرو رفتند :

گفت پیغمبر چه خواهی ای ستون           گفت جانم از فراقت گشت خون
از فراق تو مرا چون سوخت جان            چون ننالم بی تو ای جان جهان
مسندت  من بودم  از من  تاختی             بر  سر  منبر  تو مسند ساختی

سرانجام آن ستون (باقیمانده­ی درخت) از پیامبر خواست که به ابدیت بپیوندد و بر مسند بقا تکیه زند. پیامبر مژده اجابت دعایش را به او داد. او از نوید پیامبر آرام گردید. پیامبر آن ستون را در زمین دفن کرد تا در قیامت همچون آدمیان محشور گردد و به خاطر پیوند گرم معنویش با پیامبر در باغستان بهشت نخلی سرافراز گردد و با خرمای دلچسبش شادی آفرین بهشتیان شود :

گفت آن خواهم که دائم شد بقاش           بشنو ای غافل ، کم از چوبی مباش