در روزگار «عمر بن خطاب» مردی بود که صدای بسیار خوش و دلنوازی داشت. او آوای خود را با آهنگ «چنگ چوبی» خود همسو می­کرد و آن­چنان می­خواند که دل هر شنونده­ای را می­ربود و مجلس و محل تجمع مردم را، عیش و صفا می­بخشید، خلاصه این­که از آواز او شور و نشاط شگفت آوری برمی­خاست.

سال­ها و ماه­ها از آن جریان گذشت و نوای دلکش این پیر در گوش جان­ها ضبط شده بود و در خاطره­ها مانده بود.
تا این­که سن و سال پیر چنگ نواز زیاد گردید و کم کم آن شور و نوا از او گرفته شد و صدای صاف و خوش او تبدیل به صدای خشن و دلخراش گردید و مردم بی­وفا و فراموشکار او را از یاد بردند. حتی کار به جایی رسید که به لقمه­ای نان و غذایی ساده نیازمند گردید. او به درگاه خدای بنده نواز متوجه شد و در بارگاه او ناله­های جانسوز کرد و چنگ نوازی خود را (که یک نوع موسیقی بود) معصیت خدا دانست و توبه کرد و تصمیم گرفت از آن پس چنگ نواز خداوند شود و تمام شور و هنر و احساساتش را در راه خدا ایثار نماید :

چون که مطرب پیرتر گشت و ضعیف            شد ز بی کسبی رهین یک رغیف
گفت عمر و مهلتم دادی بسی                   لطفها کردی خدایا با خسی
معصیت ورزیده ام هفتاد سال                    باز نگرفتی ز من روزی نوال
نیست کسب امروز مهمان توام                 چنگ بهر تو زنم کآن توام

او چنگ چوبی خود را برداشت و به قبرستان مدینه رفت و با شور بسیار و قلب آتش افروخته به درگاه خدا نالید. دل به خدا سپرد و سراسر وجودش را در طبق اخلاص گذارده و به خداوند تقدیم کرد. او مدت بسیاری را به راز و نیاز پرداخت تا در همان­جا روی خاک خواب او را ربود.
همان وقت «عمر» که در خواب بود، در عالم خواب ندایی شنید که برخیز و به گورستان برو ! و از آن پیر دلسوخته نوازش کن و دستمزد چنگ نوازی او را بده ...
عمر برخاست و به گورستان رفت و در آن­جا کسی جز آن پیرمرد را نیافت که چنگ چوبی زیر سرش بود و روی خاک خوابیده بود. عمر او را نوازش کرد و پول هنگفتی در اختیار او گذاشت.
پیرمرد که از لطف خداوند حال دیگری پیدا کرده بود چنگ مطربی خود را بر زمین کوبید و شکست و از دل و جگر فریاد کشید و خدا را به عظمت و محبت­هایش یاد کرد و سپاس­های خود را نثار درگاه الهی نمود. او دیگر مزد مادی نمی­خواست، غذای شکم نمی­طلبید، همان غذای روح او را با آب زلال خود سیراب و سرشار کرده بود و آن­چنان محو و شیفته­ی حق شده بود که هنوز سیم و زر عمر را دریافت نکرده جانش به ملکوت اعلی پیوست و به سوی حق پرواز کرد. جان خاکی او رفت ولی جان زنده دیگری پیدا کرد و عیش و عشرت حقیقی یافت :

از پی این عیش و عشرت ساختن            صد هزاران  جان بشاید باختن
در شکار پشه ی جان، باز باش                همچو خورشید جهان جانباز باش
جان فشان ای آفتاب معنوی                    مر جهان کهنه را بنما نوی
در وجود آدمی جان و روان                     میرسد از غیب چون آب روان
هر زمان از غیبت ، نونو می رسد             وز جهان تن برون شو، می رسد