شخصی در زمان پیامبر اسلام بود که وی را مسخره می­کرد و به اصطلاح نسبت به ساحت مقدس آن بزرگوار بی ادبی می­نمود. همین کار باعث شد که دهان او کج گردد.

او بسیار شرمنده شد و در حالی که سخت پشیمان بود به حضور پیامبر شتافت و با گریه و زاری تقاضای عفو و بخشش کرد. او در حالی که سلامتی خود را بازیافته بود بسیار خوشحال گردید و گریه­اش به خنده مبدل شد :

از پس هرگریه آخر خنده­ای است              مرد آخر بین مبارک بنده­ای است
هر کجا آب روان ، سبزه بود                  هر کجا اشک روان رحمت شود
مرحمت فرمود، سید عفو کرد               چون ز جرات تبه کرد آن روی زرد
رحم خواهی رحم کن بر اشکبار               رحم خواهی بر ضعیفان رحم آر