روزی سپاهیان حضرت سلیمان از جمله پرندگان نیز که در گروه سپاهیان آن پیامبر قرارداشتند با سلیمان ملاقات کردند و مجلس با شکوهی در محضر او به پا نمودند. همه­ی آن­ها با کمال ادب همدلی و همزبان در خدمت او توقف نمودند و هرنوع پرنده­ای هنر و دانش خود را برای سلیمان بازگو نمود تا این که نوبت به هدهد (شانه بسر) رسید و خطاب به سلیمان گفت :

«من دارای یک هنر می­باشم و این هنر را که بسیار ناچیز هم می­باشد برایتان بیان می­کنم زیرا که زبان درازی نزد بزرگان، موجب ملال خاطر است.»
سلیمان به هدهد اجازه سخن گفتن داد. هدهد گفت : «من وقتی که در اوج آسمان هستم آب در قعر زمین را با چشم تیزبین خود مشاهده می­کنم که در کجای زمین است و رنگش چیست. آیا از دل خاک می­جوشد یا از دل سنگ. بنابراین بجاست که مرا در لشگر خود منصبی عطا کنی تا در سفر به بیابان­ها هرگاه در تنگنای بی آبی قرار گرفتید مرکز آب را به شما نشان دهم.»
سلیمان پیشنهاد او را پذیرفت و از خواست که در بیابان­های بی آب، یار و همکار صمیمی سپاهیان شود :

تا  بیابی  بهر  لشکر  آب  را                    در سفر سقا شوی اصحاب را
باش همراه من اندر روز و شب                  تا نبیند از عطش، لشکر تعب

از آن پس هدهد به عنوان نشان دهنده­ی آب مامور نظامی سپاه سلیمان گردید.
کلاغ وقتی که از مقام هدهد با خبر شد، بر او حسد ورزید و نزد سلیمان رفت و گفت :«هدهد در حضور شما بی­ادبی کرده است. او ادعای دروغین نموده زیرا اگر راست می­گوید که آب رادر زیر زمین مشاهده می­کند، پس چرا زیر مشتی خاک، دامی را که نهاده­اند نمی­نگرد و به دام می­افتد، و در قفس زندانی می­شود ؟!»
سلیمان به هدهد گفت : «چرا از روی غرور و لاف و گزاف با من سخن گفته­ای و دروغگویی نموده­ای؟!»
هدهد گفت: «سخن دشمن را در مورد من نپذیر ! اگر ادعای من نادرست است و به راستی دریافتی که دروغگو هستم سرم را از بدنم جدا کن.»
بنابراین سخن کلاغ را که از روی انکار و عناد است مشنو :

در تو تا کافی بود از کافران                   جای گند و شهوتی چون کاف ران

من در همان اوج پرواز با چشم هوش دام را می­نگرم مگر اینکه قضا و قدر پرده بر چشم هوش بیفکند :

من  ببینم  دام  را  اندر  هوا                 گر  نپوشند  عقلم  را قضا
چون قضا آید شود دانش به­خواب           مه  سیه  گردد بگیرد آفتاب