هات 40

1
ای مزدا اهوره !
اینک این پاداش را به یاد آر و آرزوی ما را برآور !
ای مزدا اهوره !
آن­چه را تو فرمان داده­ای که پاداش دینداری ِکسی چون من است.

2
این [پاداش] را تو به ما ارزانی داشتی تا چه در زندگی کنونی و چه [در جهان] مینوی، همنشین جاودانه­ی تو و اَشَه باشیم.

3
ای مزدا اهوره !
چنان کن که ارتشتاران به اَشَه بگروند [و] اَشَه جویند و برزیگران کوشا را به یگانگی دیرپای، پرشور و استوار دار تا با، [آتُربانان] همگام باشند.

4
ای مزدا اهوره !
چنین باد که خویشاوندان و همکاران و یاوران با آنانی از شما که ما با ایشان یگانه­ایم، از آن ِشما به شمار آیند و ما از پاکان و اَشَونانی باشیم که آن­چه را آرزو می­کنیم، به ما ارزانی دارید.
«یِنگهِه هاتَم...»