هات 15

1
با آموزش ِ [زَوت :] و با درود و رامش، اَمشاسپَندان نیک را به نام­های زیبایشان همی­خوانم.
دین نیک اَشَه، دین مَزداپرستی را می­ستاییم.

2
«مزدا اهوره» کسانی را که در پرتو «اَشَه» بهترین پرستش­ها را بجای می­آورند، می­شناسد.
من نیز چنین کسانی را که بوده­اند و هستند، به نام می­ستایم و با درود [بدانان] نزدیک می­شوم.
شهریاری مینوی نیک ِتو - شایان­ترین بخشش ِ آرمانی در پرتو «اَشَه» - از آن ِکسی خواهد شد که با شور ِدل، بهترین کردارها را بجای آورد.

3
بشود که در این­جا ستایش اَهوره­مزدا را - تواناترین اَشَونی را که او را می­پرستیم - فرمانبرداری باشد؛ در آغاز همچنان که در انجام.
ایدون بشود که در این­جا ستایش اهوره­مزدا را - تواناترین اَشَونی که او را می­پرستیم - فرمانبرداری باشد.
«یَثَه اَهو وَیریو...» که آتَروَخش مرا بگوید.
«اَثارَتوش اَشات چیت هَچا...» که پارسا مرد دانا بگوید.