کم کم غروب می­شد غروبی که همیشه دوستش داشتم، غروبی که هرگاه از راه می­رسید من و دوستانم بر بالای کوه به آن می­نگریستیم.
آن لحظه­ی فراموش نشدنی باز هم در راه بود، سکوت مبهمی کوهستان را پر کرده بود و همه به آسمان چشم دوخته بودیم که یکباره صدایی خشمگین همه­ی نگاه­ها را ربود و به سوی خود جلب کرد و بعد هیجده چرخی را دیدیم که بر پشت آن سنگ­هایی بودند،

نمی­دانم چرا در دلم یکباره دلهره ایجاد شد، چند نفر سوی ما آمدند و چیزی شبیه به باروت در میان ما گذاشتند و بعد از چند ثانیه صدای انفجار مهیبی سراسر کوهستان را پوشاند و بعد از چند لحظه من از دوستانم جدا شدم، توسط جرثقیل بر روی هیجده چرخ سوارم کردند چند سنگ که آن­جا بودند مرا دلداری دادند و از خودشان گفتند من هم از خودم گفتم و گاهی هم در بین حرف­هایمان اشک از گونه­هایمان جاری می­شد.
فکر نکنید چون سنگ هستم مثل اسمم دلی محکم دارم، من برای دوستانم اشک می­ریختم وقتی در کنار آن­ها بودن را به یاد می­آوردم بغضم می­گرفت و نمی­توانستم دوری آن­ها را تحمل کنم. یک بند گریه کردم تا دلم خالی از اندوه شد ساکت ماندم همگی به سرنوشت خود فکر می­کردیم به کجا خواهیم رفت و هیچ کس از آینده­ی خود با خبر نبود.
در بین راه، باد خاک­های اضافی مرا جارو می­کرد و مرا قلقلک می­داد و من اصلا خوشحال نبودم، یاد دوستانم نمی­گذاشت شاد باشم.
بالاخره بعد از مسافرتی طولانی مرا در کارخانه­ی سنگ بری پیاده کردند، من و سنگ­های دیگر را به درون کارخانه بردند و بعد از چند لحظه خودم را بین دستگاهای سنگ بری بسیار تیزی دیدم و توسط آن دستگاه­ها اره ام کردند و آنقدر نازک شدم که دیگر طاقت برش خوردن نداشتم قطره­های دیگر مرا هم در کنار یکدیگر قرار دادند اصلا باورم نمی­شد من که قسمتی از سنگ عظیم کوهستان بودم به این نازکی و ظریفی به سنگ مرمر تبدیل شده بودم، زیاد ناراحت و زیادم خوشحال نبودم ناراحت چون­که از دوستان عزیزم جدا شده بودم و خوشحال چون حالا سنگی تمیز بودم. بعد از چند روز مرا به مغازه­ای بردند که آن­جا هم پر از سنگ بود و پس از چند ساعت با همه­ی آن­ها دوست شدم.
هرکس چیزی می­گفت، یکی می­گفت نمی­خواهم سنگ قبر شوم، یکی می­گفت می­خواهم برای خانه­ای بکار بروم، یکی می­گفت می­خواهم برای مبل از من استفاده کنند، و بعد از چند روز مردی مرا برای ساختمان مدرسه خرید و من حالا در این­جا در کنار شاگردان در کلاس درس هستم و گاهی بچه­های کلاس مرا کثیف می­کنند، آنوقت خیلی دلتنگ می­شوم و به یاد دوستانم در کوهستان به گریه می­افتم. بعضی هم با من در دل می­کنند و آن موقع خوشحال می­شوم و حالا قدر دوستانم در کوهستان را می­دانم.

فریبا نادری
(متولد 1367- شهرستان شیروان - داستان نویسی را از سوم راهنمایی آغاز کرده است.)