|
هات58 1
این نماز ِنیک بنیاد ِبه اَشَه و به آرمَیتی پیوسته، این نمازی را که بنیادش اندیشهی نیک و گفتار نیک و کردارنیک است، رزم افزار ِپیروزی میدانیم. 2
بشود که این نماز، ما را از ستیزهی دیوان و مردمان [دُروَند] پناه بخشد.
دارایی و هستی خویش را بدین نماز میسپاریم تا ما را پناه و پرستاری و نگاهبانی و پاسداری بخشد. 3
ای اهوره مزدا !
ما در نماز [تو] شادمانیم.
ما خواستاریم که نمازگزار باشیم.
ما ستایش را برپای ایستادهایم.
دارایی و هستی خویش را بدین نماز میسپاریم تا ما را پناه و پرستار و نگاهبانی و پاسداری بخشد.
« ای اَهوره !
این را از تو میپرسم؛ مرا به درستی [پاسخ] گوی: چگونه [باید باشد] نیایش فروتنانهی دلدادگان تو! »(1) 4
رهبر ِاَشَوَن پیروزمند است.
بهترین رهبر را بزرگ میداریم.
اوست پدر آفرینش ِ« اَشَه » و هرآن که از آفرینش « اَشَه »ست، چه مرد و چه زن.
بیگمان، او نیک کُنش است.
آن بزرگ ِنیک ِزیبا را یاد همی کنیم وبزرگ همی داریم.
آنکه با اَشَه و فراوانی و رادی و دَهِش ومهربانی جهان را بپرورد، به دستیاری آذرِ اهوره مزدا پرستار و پاسدار ماست. 5
ای اَمشاسپَندان !
آنچنان که ما را آفریدید، ما را در پناه خویش گیرید !
ای نیکان !
ما را پناه بخشید !
ای نیکان ! (2)
ما را پناه بخشید !
ای امشاسپندان ! ای شهریاران ِخوب کُنش !
پناه بخش ما باشید !
« ای مزدا !
من جز تو کسی را نمیشناسم، پس در پرتو « اَشَه » ما را پناه بخش ! » (3) 6
اندیشه، گفتار، کردار، ستوران و مردمان را از آنِ سپَند مینو دانیم.
[ از اوست ] که چارپایان ِرسا، چارپایان ِدرست، زندگی ِدرست و پسران ِدرست داریم.
[ از اوست [ تندرستی و رسایی و برخورداری ما از پاکی.
بشود که ما در آفرینش دادار اهوره مزدا، فروغ آفریدگار را توانیم دید. 7
ای آذر ِآهوره مزدا !
ترا نماز میگذاریم.
به هنگام بزرگترین آزمایش ایزدی، به سوی ما آی و بخشش و شادمانی بزرگ - خُرداد و امرداد - ما را ارزانی دار ! 8
سراسر « ستَوتَ یِِِسنیَه » را با برترین بندهای آن میستاییم.
ای مزدا اهوره !
زیباترین پیکر را در میان پیکرها از آن ِتو دانیم: آن بلند [ پایگاه ] ترین [ فروغِ جهانِ ] زَبَرترین را که خورشیدش خوانند. 9
« ستوت یسنیه » را که نخستین داد ِجهان است، میستاییم.
1. گاه. یسـ. 44، بند 1
2. «نیکان» دوم، در متن اوستا از نظر دستوری، ساخت مادینه دارد و اشاره است به سپَندارمَذ وخُرداد و اَمرداد، سه اَمشاسپَندی که مادینه پنداشته شده و نماد ِمادر خدایی اَهوره مَزدایند.
3. گاه. یسـ. 34، بند 7 |
