هات20

1
اهوره مزدا گفت:
«اَشم وُهو وَهیشتم اَستی.»
[از این گفتار] بر می آید که بهترین نیکی بدو داده شود؛ چنان که دوستداری به دوستدار.
« وُهو وَهیشتم اَستی.»
اینچنین دین را [(آموزش دینی را)] کار بندد.

2
« اوشتا اَستی اوشتا اهمایی.»
از این سخن بر می آید که سراسر [دهش] اَشَه،هر یک از خواستاران اشه راست.
اینچنین پایدار [از این سخن] بر می آید که سراسر [دهش] اَشَه،هر یک از خواستاران اشه راست.

3
« هیَت اَشایی وَهیشتایی اَشم.»
[این سخن]،رهنمونی است به سراسر سخن ورجاوند که همه « مَنثَره » در بر گیرنده آن است.
اینچنین آموزش می دهد:
اَشَه از شهریاری مینُوی [اَهوره] است و ستایندگان اَشَه را [دهش] اَشَه ارزانی شود و سوشیانتها شما را اشه بخشند.
سه فرمان ایزدی - سراسر گفتار « اَشم وُهو...» - سخن فرو فرستاده و گفتار اَهوره مزداست.

4
مزدا گفت:
- به که گفت؟
- اَشَوَن مینُوی و جهانی.
- چه گفت در سخنی که او را در دل افگند؟
- بهترین شهریار.
- به چه کسی؟
- به اَشَوَن و بهتری که در شهریاری،خود کامه نباشد.

5
« اَشَه وهییشتَ» را می ستاییم.
«اَشَه وَهیشتَ» را می ستاییم؛ چه بلند بر خوانده، چه آهسته باژ گرفته،چه سروده، چه ستوده.
«ینگهه هاتَم...»