گفتار اندر داستان سام نریمان و زادن زال

	کنون پُر شگفتی یکی داستان		بپیوندم از گفته ی باستان
	نگه کن که مر سام را روزگار		چه بازی نُمود ای پسر گوش دار
	نبود ایچ فرزند مرسام را		دلش بود جوینده ی کام را
	نگاری بُد اندر شبستان اوی		ز گلبرگ رخ داشت و ز مُشک موی
45	از آن ماهش اومید فرزند بود		که خورشید چهره بَرومند بود
	ز مادر جدا شد بدان چند روز		نگاری چو خورشید گیتی فروز
	به چهره نکو بود برسان شید		ولیکن همه موی بودش سپید
	پسر چون ز مادر برین گونه زاد		نکردند یک هفته بر سام یاد
	شبستان آن نامور پهلَوان		همه پیش آن خُرد کودک نَوان
50	کسی سام یل را نیارَست گفت		که فرزند پیر آمد از خوب جفت
	یکی دایه بودش بکردار شیر		بر ِپهلَوان اندرآمد دلیر
	که بر سام یل روز فرخنده باد		دل بدسِگالان او کنده باد
	پس پرده اندر یل نامجوی		یکی پاک پور آمد از ماه روی
	تنش نقره ی پاک و رخ چون بهشت		برو بر نبینی یک اندام زشت
55	از آهو همان که ش سپیدست موی		چُنین بود بخش تو ای نامجوی
	فرود آمد از تخت سام سُوار		به پردهَ نْدرآمد سُوی نوبهار
	چو فرزند را دید مویش سَپید		ببود از جهان سربسر نا امید
	سوی آسمان سر برآورد راست		ابا کردگار او به پَیگار خواست
	که ای برتر از کژّی و کاستی		بهی زان فزاید که تو خواستی
60	اگر من گناهی گران کرده ام		وُگر کیش آهَرمَن آورده ام
	به پوزش مگر کردگار جهان		به من بر ببخشاید اندر نِهان
	بپیچد همی تیره جانم ز شرم		بجوشد همی در دلم خون گرم
	ازین بچّه چون بچّه ی اَهرِمَن		سیه پیکر و موی سر چون سمن
	چو آیند و پرسند گردنکَشان		چه گویم ازین بچّه ی بدنشان
65	چه گویم که این بچّه ی دیو چیست		پلنگ دو رنگست گر بربریست
	ازین ننگ بگذارم ایران زَمین		نخوانم برین بوم و بر آفرین
	بفرمود پس تاش برداشتند		از آن بوم و بر دور بگذاشتند
	بجایی که سیمرغ را خانه بود		بدان خانه آن خرد بیگانه بود
	نهادند بر کوه و گشتند باز		برآمد برین روزگاری دراز
70	چُنان پهلوان زاده ی بی گناه		ندانست رنگ سَپید و سیاه
	پدر مهر و پیوند بفگند خوار		جفا کرد با کودک شیرخوار
	یکی داستان زد برین شیر پیر		کجا کرده بد بچّه را سیر شیر
	که گر من ترا خون دل دادمی		سپاس ایچ بر سرت ننهادمی
	که تو خود مرا ویژه خون دلی		دلم بگسلد گر زمن بگسلی
75	چو سیمرغ را بچّه شد گرسنه		به پرواز برشد دمان از بنه
	یکی شیرخواره خروشنده دید		زمین را چو دریای جوشنده دید
	ز خاراش گهواره و دایه خاک		تن از جامه دور و لب از شیر پاک
	به گِرد اندرش تیره خاک نژند		به سربرش خورشید گشته بلند
	پلنگش بُدی کاجکی مام و باب		مگر سایه یی یافتی زآفتاب
80	فرود آمد از ابر سیمرغ و چنگ		بزد برگرفتش از آن گرم سنگ
	ببردش دمان تا به البرز کوه		که بودش بر آنجا کُنام ِگروه
	سُوی بچّگان برد تا بشکرند		بدان ناله ی زار او ننگرند
	ببخشود یزدان نیکی دِهش		همه بودنی داشت اندر روش
	نگه کرد سیمرغ با بچّگان		بدان خُرد خون از دو دیده چکان
85	شِگفتی ، بدوبر فگندند مهر		بماندند خیره در آن خوبچهر
	شکاری که نازک تر آن برگزید		بدو داد تا او به لب می مزید
	برین گونه تا روزگاری دراز		برآورد دارنده بگشاد راز
	چُن آن کودکِ خُرد پر مایه گشت		بران کوه بر کاروان ها گذشت
	یکی مرد شد چون یکی زادسرو		برش کوه سیم و میانش چو غَرو
90	نشانش پراگنده شد در جهان		بد و نیک هرگز نماند نِهان