پادشاهی منوچهر صد و بیست سال بود

	منوچهر یک هفته با درد بود		دو چشمش پرآب و رُخَش زرد بود
	به هشتم بیامد منوچهر شاه		به سر برنهاد آن کیانی کلاه
	همه جادوی ها به افسون ببست		برو سالیان انجمن شد دو شست
	همه پهلوانان روی زَمین		برو یکسره خواندند آفرین
5	چو دیهیم شاهی به سر برنهاد		جهان را سراسر همه مژده داد :
	به داد و دِهشن و به مردانگی		به نیکی و پاکی و فرزانگی
	منم گفت بر تخت ، گَردان سپهر		هَمَم خشم و جنگست و هم داد و مهر
	زَمین بنده و چرخ یار منست		سر ِتاجداران شکار منست
	همَمَ دین و هم فرّهِ ایزدی		همَمَ بخت نیکی و دست بدی
10	شب تار جوینده ی کین منم		همان آتش ِتیز ِبُرزین منم
	خداوند شمشیر و زرّینه کفش		فرازنده ی کاویانی دِرفش
	فروزنده ی تیغ و برّنده میغ		به کین اندرون جان ندارم دریغ
	گه بزم دریا دو دست منست		دَم آتش از برنشست منست
	بدان را ز بد دست کوته کنم		زَمین را به کین رنگ دیبه کنم
15	گراینده گرز و نُماینده تاج		فزاینده ی داد بر تخت عاج
	ابا این هنرها یکی بنده ام		جهان آفرین را ستاینده ام
	به راه فریدون فرّخ رویم		نیامان کَهُن بود گر ما نویم
	همه دست بر روی خندان زنیم		همه داستان ها ز یزدان زنیم
	کزو تاج و تخت ست و زومان سپاه		بدومان امید و بدومان پناه
20	هر آنکس که در هفت کشور زَمین		بگردد ز راه و بتابد ز دین
	نماینده ی رنج ، درویش را		زبون داشتن مردم خویش را
	برافراختن سر به بیشی و گنج		به رنجور مردم نُماینده رنج
	همه سربسر نزد من کافرند		از آهَرمَن بدکُنش بتّرند
	هر آن دین وری کو برین دین بود		ز یزدان و از منْش نفرین بود
25	وُزان پس به شمشیر یازیم دست		کنم سر بسر کشور از کشته پست
	همه پهلوانان پاکیزه دین		منوچهر را خواندند آفرین
	که فرّخ نیای تو این دید راه		ترا داد آیین تخت و کلاه
	ترا باد جاوید تخت ردان		همان تاج و هم فرّهِ موبدان
	دل ما یکایک به فرمان تست		همه جان ما جای پیمان تست
30	جهان پهلوان سام بر پای خاست		چُنین گفت کای خسرو داد و راست
	ز شاهان مرا دیده بر دیدن ست		ز تو داد و ز من پسندیدن ست
	پدر بر پدر شاه ایران تویی		گُزین سُواران و شیران تویی
	دلت شادمان ، بخت بیدار باد		برین هَمْت ایزد نگهدار باد
	تو از باستان یادگار منی		به تخت کیی بر نگار منی
35	به بزم اندرون شید تابنده یی		به رزم اندرون شیر پاینده یی
	زَمین و زمان خاک پای تو باد		همان تخت پیروزه جای تو باد
	چو شستی به شمشیر هندی زمین		به آرام بنشین و رامش گزین
	ازین پس همه نوبت ماست رزم		ترا جای تخت ست و بِگماز و بزم
	مرا پهلوانی نیای تو داد		دلم را خرد هوش و رای تو داد
40	پس از پیش تختش گرازید سام		پسش پهلوانان نهادند گام