گفتار اندر نامه نوشتن منوچهر بنزدیک شاه آفریدون

1025	یکی نامه بنوشت نزد نیا		چه از جنگ و چه چاره و کیمیا
	نُخُست آفرین کرد بر کردگار		دگر یاد کرد از شه نامدار
	سپاس از جهاندار پیروزگر		کزویست نیرو و هم زو هنر
	همه نیک و بد زیر فرمان اوست		همه بندها زیر پیمان اوست
	کنون بر فریدون ازو آفرین		خردمند و بیدار شاه زمین
1030	گشاینده ی بندهای بدی		همش رای و هم فرّهِ ایزدی
	به نیروی شاه آن دو بند گران		گشادیم بر دست افسون گران
	سرانشان بریدم به شمشیر کین		بشستم به پولاد روی زَمین
	من اینک پس نامه برسان باد		بیایم کنم هر چه رفته ست یاد
	سوی دز فرستاد شیروی را		جهاندار گُرد جهانجوی را
1035	بفرمود کان خواسته برگرای		نگه کن همی تا چه یابی بجای
	به پیلان گردونکش آن خواسته		ببر تا در ِشاه ناکاسته
	بفرمود تا کوس رویین و نای		برآمد ز دهلیز پرده سرای
	سپه را ز دریا به هامون کشید		ز چین دز سوی آفریدون کشید
	چُن آمد بنزدیک تمّیشه باز		نیا را به دیدار او بُد نیاز
1040	برآمد ز در ناله ی کرّهَ نای		سراسر بجنبید لَشکر ز جای
	همه پشت پیلان به پیروزه تخت		بیاراست سالار پیروزبخت
	چه با مهد زرّین به دیبای چین		به گوهر بیاراسته همچنین
	چه با گونه گونه درفشان درفش		جهانی شده سرخ و زرد و بنفش
	ز دریای گیلان چُن ابر سیاه		دُمادُم به ساری رسیده سپاه
1045	به زرّین ستام و به زرّین کمر		به سیمین رکیب و به زرّین سپر
	ابا گنج و پیلان و با خواسته		پذیره شدن را بیاراسته
	همه گیل مردان چو شیر یَله		ابا طوق زرّین و مُشکین کله
	پس پشت شاه اندر ایرانیان		دِلیران و هریک چو شیر ژیان
	به پیش سپاه اندرون پیل و شیر		پس زَنده پیلان یلان دِلیر
1050	دِرفش فریدون چو آمد پدید		سپاه منوچهر صف برکشید
	پیاده شد از اسپ سالار نو		درختی نوآیین پُر از بار نو
	زَمین را ببوسید و کرد آفرین		برآن تاج و تخت و کلاه و نگین
	فریدونش فرمود تا برنشست		ببوسید و بستُرد رویش بدست
	پس آنگه سوی آسمان کرد روی		که ای دادگر داور راست گوی
1055	تو گفتی که من دادگر داورم		به سختی ستم دیده را یاورم
	همم داد دادی و هم یاوری		همم تاج دادی هم انگشتری
	بفرمود پس تا منوچهر شاه		نشست از بر ِتخت زر با کلاه
	سپهدار شیروی و آن خواسته		به درگاه شاه آمد آراسته
	بفرمود تا خواسته پادشاه		ببخشید یکسر همه بر سپاه
1060	چُن این کرده شد روز برگشت و بخت		بپژمرد برگ کیانی درخت
	فِریدون بشد نام او ماند باز		برآمد چُنین روزگاری دراز
	همه نیکنامی به و راستی		که کرد ای پسر سود درکاستی ؟
	منوچهر بنهاد تاج کیان		به زنّار خونین ببستش میان
	بر آیین شاهان یکی دخمه کرد		چه از زرّ سرخ و چه از لاژورد
1065	نِهادند زیر اندرش تخت عاج		بیاویختند از بر عاج تاج
	به پدرود کردنش رفتند پیش		چُنان چون بود رسم و آیین و کیش
	در دَخمه بستند بر شهریار		شد آن ارجمند از جهان زار و خوار
	جهانا سراسر فُسوسی و باد		به تو نیست مرد خردمند شاد