
		برگ نخست گنجینه ی نوشتاری شاهنامه ی فردوسی شاهنامه - ضحاک - گفتار اندر زادن آفریدون از مادر		28 اسفند 1388

شاهنامه - ضحاک - گفتار اندر زادن آفریدون از مادر

گفتار اندر زادن آفریدون از مادر

	برآمد برین روزگاری دراز	کشید اَژدها را به تنگی فراز
	خجسته فریدون ز مادر بزاد	جهان را یکی دیگر آمد نِهاد
110	ببالید برسان سرو سهی	همی تافت زو فرّ شاهنشهی
	جهانجوی با فرّ جمشید بود	بکردار تابنده خورشید بود
	جهان را چو باران به بایستگی	روان را چو دانش به شایستگی
	به سربر همی گشت گردان سِپهر	شده رام با آفْریدون به مهر
	همان گاو که ش نام بَرمایه بود	ز گاوان وُرا برترین پایه بود
115	ز مادر جدا شد چو طاوس نر	به هر موی بر تازه رنگی دگر
	شده انجمن بر سرش بخردان	ستاره شناسان و هم موبدان
	که کس در جهان گاو چونان ندید	نه از پیرسر کاردانان شَنید
	زمین کرده ضحّاک پر گفت و گوی	به گِرد جهان بر همین جست و جوی
	فریدون که بودش پدر آبتین	شده تنگ بر آبتین بر ، زمین
120	گریزان و ز خویشتن گشته سیر	برآویخت ناگاه در دام شیر
	از آن روزبانان ناپاک مرد	تنی چند ، روزی بدو بازخَورد
	گرفتند و بردند بسته چو یوز	بروبر سرآورد ضحّاک روز
	خردمند مام فِرِیدون چو دید	که بر جفت او بر چُنان بد رسید
	فرانک بُدش نام و فرخنده بود	به مهر فِرِیدون دل آگنده بود
125	دوان داغ دل خسته ی روزگار	همی رفت پویان بدان مرغزار
	کجا نامور گاو بَرمایه بود	که نابسته بر تنْش پیرایه بود
	به پیش نگهبان آن مرغزار	خروشید و بارید خون بر کنار
	بدو گفت کین کودک شیرخوار	ز من روزگاری به زنهار دار
	پدروارش از مادر اندرپذیر	وُ زین گاو نغزش بپرور به شیر
130	وُ گر پاره خواهی روانم تُراست	گروگان کنم جان بدانکت هواست
	پرستنده ی بیشه و گاو نغز	چُنین داد پاسخ بدان پاک مغز
	که چون بنده بر پیش فرزند تو	بباشم پذیرنده ی پند تو
	فرانک بدو داد فرزند را	بگفتش بدو گفتنی پند را
	سه سالش پدروار از آن گاو شیر	همی داد هُشیار زنهارگیر
135	نشد سیر ضحّاک از آن جست جوی	شد از گاو گیتی پر از گفت وگوی
	دوان مادر آمد سُوی مرغزار	چُنین گفت با مرد زنهاردار
	که اندیشه یی در دلم ایزدی	فراز آمده ست از ره بخردی
	همی کرد باید کزان چاره نیست	که فرزند و شیرین روانم یکیست
	ببُرّم پی از خاک جادوسْتان	شوم با پسر سوی هندوستان
140	شوم ناپدید از میان ِگروه	برم خوبرخ را به البرز کوه
	بیاورد فرزند را چون نوند	چو غُرم ژیان سوی کوه بلند
	یکی مرد دینی بران کوه بود	که از کار گیتی بی اندوه بود
	فرانک بدو گفت کای پاکدین	منم سوگواری از ایران زَمین
	بدان کین گرانمایه فرزند من	همی بود خواهد سر انجمن
145	ببُرّد سر و تاج ضحّاک را	سپارد کمربند او خاک را
	ترا بود باید نگهبان اوی	پدروار لرزنده بر جان اوی
	پذیرفت فرزند او نیک مرد	نیاورد هرگز بدو باد سرد
	خبر شد به ضحّاک یک روزگار	از آن گاو بَرمایه و مرغزار
	بیامد از آن کینه چون پیل مست	مران گاو بَرمایه را کرد پست
150	جز آن هرچه دید اندرو چارپای	بیفگند و زیشان بپرداخت جای
	سبک سوی خان فِرِیدون شتافت	فراوان پژوهید و کس را نیافت
	به ایوان او آتش اندرفگند	بپای اندرآورد کاخ بلند
	چو بگذشت بر آفْرِیدون دوهشت	ز البرزکوه اندرآمد به دشت
	بر مادر آمد پژوهید و گفت	که بگشای بر من نِهان از نِهفت
155	بگویی مرا تا که بودم پدر ؟	کیم من ؟ به تخم از کدامین گهر ؟
	چه گویم کیم ، بر سرِ انجمن ؟	یکی دانشی داستانی بزن
	فرانک بدو گفت کای نامجوی	بگویم تُرا هر چه گفتی بگوی
	تو بشناس کز مرز ایران زَمین	یکی مرد بُد نام او آبتین
	ز تخم کَیان بود و بیدار بود	خردمند و گُرد و بی آزار بود
160	ز طهمورثِ گُرد بودش نژاد	پدر بر پدر بر همی داشت یاد
	پدر بُد ترا ، مر مرا نیک شوی	نبُد روز روشن مرا جز بدوی
	چُنان بُد که ضحّاک جادوپرست	ز ایران به جان تو یازید دست
	ازو من نِهانت همی داشتم	چه مایه به بَد روز بگذاشتم
	پدرْت آن گرانمایه مرد جوان	فدا کرد پیش تو روشن روان
165	سرانجام رفتم سوی بیشه یی	که کس را نه زان بیشه اندیشه یی
	یکی گاو دیدم چو باغ بهار	سراپای نیرنگ و رنگ و نگار
	نگهبان او پای کرده به کَش	نشسته به پیش اندرون شاه فَش
	بدو دادمت روزگاری دراز	همی پروردیدَت به بر بر به ناز
	ز پستان آن گاو طاوس رنگ	برافراختی چون دلاور پلنگ
170	سرانجام از آن گاو و آن مرغزار	یکایک خبر شد بر شهریار
	بیامد بکشت آن گرانمایه را	چُنان بی زبان مهربان دایه را
	وُ ز ایوان ما تا به خورشید خاک	برآورد و کرد آن بلندی مَغاک
	فِرِیدون برآشفت و بگشاد گوش	ز گفتار مادر برآمد به جوش
	دلش گشت پردرد و سر پر ز کین	به ابرو ز خشم اندر آورد چین
175	چُنین داد پاسخ به مادر که شیر	نگردد مگر بازمایش دِلیر
	کنون کردنی کرد جادوپرست	مرا برد باید به شمشیر دست
	بپویم به فرمان یزدان پاک	برآرم از ایوان ضحّاک خاک
	بدو گفت مادر که این رای نیست	تُرا با جهان سر بسر پای نیست
	جهاندار ضحّاک با تاج و گاه	میان بسته فرمان او را سپاه
180	چو خواهد ، ز هر کشوری صدهزار	کمربسته او را کند کارزار
	جزاینست آیین و پیوند کین	جهان را به چشم جوانی مبین
	که هر کو نبید جوانی چَشید	به گیتی جز از خویشتن را ندید
	بدان مستی اندر دهد سر بباد	تُرا روز جز شاد و خرّم مباد

بازگشت

“ پرواز من به بال و پر توست زینهار / مشكن مرا كه می‏شكنی بال خویش را ”

صائب تبریزی

این کشور ما باید خرم شود باید بالنده شود - اوستا ، فروردین یشت ، بخش 22

© 1385 - 1388 همه ی حقوق این تارنما وابسته به «انجمن آريابوم» است
برداشت نوشتارها یا بهره گیری از آن ها با یاد و نام نویسنده نوشتار و نشانی تارنما روا می باشد.

پیکربندی برگه : بهزاد فرهانیه

ورود به بخش کاربری

نام نویسی

گفتار اندر زادن آفریدون از مادر