سکوتمان از رضایت نیست ... به احترام ندای بلند ایران است.

نوشتار دکتر جلیل دوستخواه :

ندا

دختری پرشور و آرزومند که قربانی‌ ی ِ«جنون ِ قدرت» و «خشونتِ کور» شد
و در خون تپید !

خواهرم کشته شد ... آمدم بگویم که خواهرم در دستان پدر مُرد ... آمدم بگویم که خواهرم آرزوهایی بزرگ داشت ...آمدم بگویم که خواهرم که کشته شد سرش به تنش می ارزید ... که مثل من دوست داشت روزی موهایش را به دست باد بسپارد ... که مثل من «فروغ» می خواند و دلش می خواست آزاد زندگی کند و برابر ... و دلش می خواست سرش را بالا بگیرد و بگوید : «ایرانیم» ... و دلش می خواست روزی عاشق مردی شود که موهای آشفته دارد ... و دلش می خواست دختری داشته باشد که گیسوانش را ببافد و برایش در گهواره لالایی بخواند ... خواهرم مُرد از بس که جان ندارد ... خواهرم مُرد از بس که ظلم پایانی ندارد ... خواهرم مُرد از بس که زندگی را دوست داشت ... و خواهرم مُرد از بس که مردم را عاشقانه دوست داشت. خواهرم ! عزیزم ! کاش وقت رفتن چشمانت را می بستی ... آخر، آخرین نگاهت جانم را می سوزاند ... خواهرکم بخواب.
آخرین خوابت شیرین !

دیــدگــاه هـا
اگر درباره ی این نوشتار نگرشی دارید می توانید در این بخش بنویسید : نوشته ی شما پس از پذیرش در اینجا نمایش داده خواهد شد. نوشته هایی که به خط فارسی نیستند پذیرفته نخواهند شد.
نام :
متن :
شماره ی امنیتی*

دیدگاه ها : (17)