كتابی است در تاریخ و جغرافیای فارس از «ابن بلخی» مورخ ایرانی سده ی پنجم و ششم هجری قمری. ابن بلخی معاصر سلطان محمّد بن ملكشاه سلجوقی بود و منصب استیفای فارس را بر عهده داشت.

ابن بلخی فارسنامه را در بین سال های 510 تا 520 قمری تالیف كرده است و به دلیل شغلی كه داشته، حوزه ی جغرافیایی فارس را خوب می شناخته و اثر وی از نظرگاه تاریخی و جغرافیایی از اهمیت خاصّی برخوردار است. فارسنامه ی ابن بلخی درباره ی پارس و برخی از احوال مردم آن خطه و تاریخ قبل از اسلام و تصرف فارس توسط مسلمانان و شهرهای آن دیار اطلاعات دست اوّل در اختیار محققان قرار می دهد.

این اثر اولین بار به تصحیح «گای لسترنج» و «رینولد الن نیكلسون» در سلسله انتشارات اوقاف گیب در سال 1339 قمری (1921 میلادی) در لیدن به چاپ رسیده است.
چندین بار نیز در تهران به صورت افست چاپ گردید. آخرین بار توسط انتشارات اساطیر در سال 1385 به صورت افست چاپ و منتشر شد.

بن نوشت :

ابن بلخی، فارسنامه، اساطیر، تهران : 1385.

دیــدگــاه هـا
اگر درباره ی این نوشتار نگرشی دارید می توانید در این بخش بنویسید : نوشته ی شما پس از پذیرش در اینجا نمایش داده خواهد شد. نوشته هایی که به خط فارسی نیستند پذیرفته نخواهند شد.
نام :
متن :
شماره ی امنیتی*

دیدگاه ها : 0