یکی را از بزرگان به محفلی اندر همی ستودند و در اوصاف جمیلش مبالغه می کردند، سر برآورد و گفت من آنم که من دانم

کیفـَتَ اَذیَ یا من یعدُ محاسنی                 علانیتی هذا و لم تدرما بطن [1]

شخصم به چشم عالمیان خوب منظرست               وز خبث باطنم سر خجلت فتاده پیش
طاوس را به نقش و نگاری که هست خلق           تحسین کنند و او خجل از پای زشت خویش

پانوشت :

1. از گزند محفوظ باشی، ای که نیکویی های مرا می شماری، ظاهر حال من نیست که بینی و باطن مرا نداسته که چیست و بهتر آن بود که گفته می شد (کفیتُ الاذی) اذیّت کردن تو مرا بس و کافیست.