یاد دارم که در ایام طفولیت متعبد بودمی و شب خیز و مولع [1] زهد و پرهیز، شبی در خدمت پدر رحمة الله علیه نشسته بودم و همه شب دیده برهم نبسته و مصحف [2] عزیز بر کنار گرفته و طایفه ای گرد ما خفته، پدر را گفتم از اینان یکی سربرنمی دارد که دوگانه ای بگزارد [3] چنان خواب غفلت برده اند که گویی نخفته اند که مرده اند، گفت جان پدر تو نیز اگر بخفتی به از آن که در پوستین خلق افتی [4]

نبیند مدعى جز خویشتن را           كه دارد پرده ی پندار [5] در پیش
گرت چشم خدا بینى ببخشند            نبینى هیچ كس عاجز تر از خویش

پانوشت ها :

1. حریص
2. قرآن
3. ادا کردن
4. بدگویی
5. خودبینی و خودپسندی