عبد القادر [1] گیلانی را رحمة الله علیه دیدند در حرم کعبه روی بر حصبا [2] نهاده همی گفت ای خداوند ببخشای و گر هرآینه مستوجب عقوبتم در روز قیامتم نابینا برانگیز تا در روی نیکان شرمسار نشوم

روی بر خاک عجز می گویم         هر سحرگه که باد ی آید
ای که هرگز فرامشت نکنم             هیچت از بنده یاد می آید ؟

پانوشت ها :

1. از بزرگان و مشایخ عرفا.
2. سنگ ریزه