درویشی را دیدم سر بر آستان کعبه همی مالید و می گفت یا غفور یا رحیم تو دانی که از ظلوم ِ[1] جهول [2] چه آید

عذر تقصیر خدمت آوردم             كه ندارم به طاعت استظهار [3]
عاصیان از گناه توبه كنند              عارفان از عبادت استغفار

عابدان جزای طاعت خواهند و بازرگانان بهای بضاعت ِمن بنده، امید آورده ام نه طاعت و به دریوزه [4] آمده ام نه به تجارت

اِصْنَعْ بی ما اَنتَ اهْلُه.[5]

بر در کعبه سائلی دیدم                که همی می گفت و می گرستی خوش
می نگویم که طاعتم بپذیر                     قلم  عفو  بر  گناهم  کش

پانوشت ها :

1. بسیار ستمگر
2. بسیار نادان
3. تکیه و پشت گرمی
4. گدایی
5. با من رفتار کن آنچه تو سزاوار آنی.