گروهی حکما به حضرت کسری [1] در، به مصلحتی سخن همی گفتند و بزرگمهر که مهتر ایشان بود خاموش. گفتندش چرا با ما در این بحث سخن نگویی گفت وزیران بر مثال اطبااند و طبیب دارو ندهد جز سقیم [2] را، پس چو بینم که رای شما بر صوابست مرا بر سر آن سخن گفتن حکمت نباشد.

چو كارى بى فضول من بر آيد              مرا در وى سخن گفتن نشايد
و گر بینم که نابینا و چاه است               اگر خاموش بنشینم گناه است

پانوشت ها :

1. منظور انوشیروان است.
2. ناخوش و بیمار.