یکی از پسران هارون الرشید پیش پدر آمد خشم آلود که فلان سرهنگ زاده مرا دشنام مادر داد. هارون ارکان دولت را گفت جزای چنین کس چه باشد ؟ یکی اشاره به کشتن کرد و دیگری به زبان بریدن و دیگری به مصادره و نفی، هارون گفت ای پسر کرم آن است که عفو کنی و گر نتوانی تو نیزش دشنام مادر ده نه چندان که انتقام از حد درگذرد آن گاه ظلم از طرف ما باشد و دعوی از قِبل [1] خصم.

نه مرد است آن به نزدیک خردمند               که با پیل دمان پیکار جوید
بلی مرد آن کس است از روی تحقیق         که چون خشم آیدش باطل نگوید

پانوشت :

1. جانب دو طرف.