تنی چند از روندگان در صحبت من بودند ظاهر ایشان به صلاح آراسته و یکی را از بزرگان در حق این طایفه حسن ظنّی [1] بلیغ [2] داشت و ادراری [3] معین کرده تا یکی از اینان حرکتی کرد نه مناسب حال درویشان، ظنّ آن شخص فاسد شد و بازار اینان کاسد [4] خواستم تا به طریقی کفاف یاران مستخلص کنم آهنگ خدمتش کردم دربانم رها نکرد و جفا کرد و معذورش داشتم که لطیفان گفته اند :

در میر و وزیر و سلطان را                 بی وسیلت مگرد پیرامن
سگ و دربان چو یافتند غریب              این گریبانش گیرد، آن دامن

چندانکه مقرّبان حضرت آن بزرگ بر حال وقوف من وقوف یافتند به اکرام درآوردند و برتر مقامی معین کردند اما به تواضع فروتر نشستم و گفتم :

بگذار که بنده ی کمینم                  تا در صف بندگان نشینم

گفت الله الله چه جای این سخن است

گر بر سر و چشم ما نشینی              بارت بکشم که نازنینی

فی الجمله بنشستم و از هر دری سخن پیوستم تا حدیث زلّت [5] یاران در میان آمد و گفتم :

چه جرم دید خداوند سابق الانعام [6]                که بنده در نظر خویش خوار می دارد
خدای راست مسلم بزرگواری و حکم                 که جرم بیند و نان برقرار می دارد

حاکم این سخن را  عظیم بپسندید و اسباب معاش یاران فرمود تا بر قاعده ی ماضی مهیا دارند و مؤنت [7] ایام تعطیل وفا کنند شکر نعمت بگفتم و زمین خدمت ببوسیدم و عذر جسارت بخواستم و در وقت برون آمدن گفتم :

چو کعبه قبله ی حاجت شد از دیار بعید            روند خلق به دیدارش از بسی فرسنگ
تو  را  تحمل  امثال  ما  بباید  کــــرد              که هیچ کس نزند بر درخت بی بر، سنگ

پانوشت ها :

1. گمان
2. کامل و رسا
3. وظیفه
4. رونق و شکسته
5. خطا و لغزش
6. پیش نعمت دهنده
7. رنج و زحمت