بر بالین تربت یحیی پیغامبر علیه السلام، معتکف بودم در جامع دمشق که یکی از ملوک عرب که به بی انصافی منسوب بود، اتفاقاً به زیارت آمد و نماز و دعا کرد و حاجت خواست

درویش و غنی بنده ی این خاک درند              و آنان که غنی ترند محتاج ترند

آنگه مرا گفت از آن جا که همت درویشانست و صدق معاملت ایشان خاطری همراه من کنند که از دشمنی صعب اندیشناکم، گفتمش بر رعیت ضعیف رحمت کن تا از دشمن قوی زحمت نبینی.

به بازوان توانا و قوت سر دست                           خطاست پنجه ی مسکین ناتوان بشکست
نترسد آن که بر افتادگان نبخشاید                           که گر ز پای در آید کسش نگیرد دست
هر آنکه تخم بدی کشت و چشم نیکی داشت              دماغ بیهده پخت [1] و خیال باطل بست
ز گوش پنبه برون آر و داد خلق بده                      وگر تو می ندهی داد، روز دادی هست

بنی آدم اعضای یک دیگرند                        که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار                  دگر  عضوها  را  نماند  قرار
تو کز محنت دیگران بی غمی                      نشاید  که  نامت  نهند  آدمی

پانوشت :

1. فکر بیهوده