یکی از ملوک عرب رنجور بود، در حالت پیری و امید زندگانی قطع کرده که سواری از در درآمد و بشارت داد که فلان قلعه را به دولت خداوند گشادیم و دشمنان اسیر آمدند و سپاه و رعیت آن طرف به جملگی مطیع فرمان گشتند، ملک نفسی سرد برآورد و گفت این مژده مرا نیست دشمنانم راست یعنی وارثان مملکت.

به دین امید به سر شد دریغ عمر عزیز         که آنچه در دلم است از درم فراز آید
امید بسته بر آمد ولی چه فایده زانک            امید  نیست  که  عمر گذشته  بازآید

کوس رحلت به کوفت دست اجل                  ای دو چشمم وداع سر بکنید
ای کف دست و ساعد و بازو                     همه تودیع [1] یکدگر بکنید
بر  من ِاوفتاده ی  دشمن کام                      آخر ای دوستان گذر بکنید
روزگارم     بشد   به  نادانی                     من نکردم شما حذر بکنید

پانوشت :

1. وداع کردن