دین یشت

خشنودی راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را.

کرده ی یکم

1
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را می ستاییم که ما را به راه ِنیک رهنمون شود و به گذرگاه ِنیک بَرَد و آنچه ما را آرزوست، به ما بخشد.
دانش ِمزداآفریده را می ستاییم که زَور نیاز کننده، اَشَوَن، هنرمند، نامدار، تندکردار، تیز کُنش، رساننده به سرانجام ِنیک و بخشنده ی گشایش ِنیک - دین ِنیک ِمزدایی - است.

2
زرتـُشت از جای برخاست و شتابان به بیرون از خانه روان شد و دانش را چنین ستود :
ای راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اشَوَن !
اگر تو پیش از من می روی، چشم به راه من بمان.
اگر تو از پی ِمن می آیی، به من بپیوند.

3
بشود که آشتی بهره ی ما شود، چنان که راه ها را پایانی خوش است؛ در کوه ها گذرگاه های ِخوب توان یافت؛ از جنگل ها آسان توان گذشت و رودهای ناوتاک را به خوشی توان پیمود.
پاداش و آوازه و نیایش و توانایی از آن ِما باد !

4
برای فـَرّ و فروغش، من او را - راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را - با نماز [ی به بانگ ِ] بلند و با زَور می ستایم.
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشوَن را با هَوم ِآمیخته به شیر، با بَرسَم، با زبان ِخِرَد و «مَنثـَره»، با اندیشه و گفتار و کردار [ نیک ]، با زَور و با سخن ِرَسا می ستاییم.
«یَنگهـِه هاتَم ...»

کرده ی دوم

5
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را می ستاییم که ما را به راه ِنیک رهنمون شود و به گذرگاه ِنیک بَرَد و آنچه ما را آرزوست، به ما بخشد.
دانش ِمزداآفریده را می ستاییم که زَور نیاز کننده، اَشَوَن، هنرمند، نامدار، تندکردار، تیز کُنش، رساننده به سرانجام ِنیک و بخشنده ی گشایش ِنیک - دین ِنیک ِمزدایی - است.

6
زَرتُشت، نیک اندیشی و نیک گفتاری و نیک کرداری و آرزوی این کامیابی را بدو نماز برد ...

7
... که راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اشون، او را نیرو در پاها، شنوایی در گوش ها، توان در بازوان و تندرستی و پایداری تن بخشد و آنچنان نیروی بینایی که ماهی ِ«کـَرَ» در آب داراست که خیزابی هَمچَند ِمویی را در رود «رَنگها»ی ِدورکرانه، در ژرفای ِهزار بالای ِآدمی تواند دید.
برای فـَرّ و فروغش، من او را - راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را - با نماز [ی به بانگ ِ] بلند و با زَور می ستایم.
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشوَن را با هَوم ِآمیخته به شیر، با بَرسَم، با زبان ِخِرَد و «مَنثـَره»، با اندیشه و گفتار و کردار [ نیک ]، با زَور و با سخن ِرَسا می ستاییم.
«یَنگهـِه هاتَم ...»

کرده ی سوم

8
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را می ستاییم که ما را به راه ِنیک رهنمون شود و به گذرگاه ِنیک بَرَد و آنچه ما را آرزوست، به ما بخشد.
دانش ِمزداآفریده را می ستاییم که زَور نیاز کننده، اَشَوَن، هنرمند، نامدار، تندکردار، تیز کُنش، رساننده به سرانجام ِنیک و بخشنده ی گشایش ِنیک - دین ِنیک ِمزدایی - است.

9
زَرتُشت، نیک اندیشی و نیک گفتاری و نیک کرداری و آرزوی این کامیابی را بدو نماز برد ...

10
... که راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اشون، او را نیرو در پاها، شنوایی در گوش ها، توان در بازوان و تندرستی و پایداری تن بخشد و آنچنان نیروی بینایی که اسب داراست که در شب ِتیره - اگرچه باران ببارد و ژاله و تگرگ فروریزد - موی اسبی بر زمین افتاده را بازتواند شناخت که از یال یا دُم ِاسب است.
برای فـَرّ و فروغش، من او را - راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را - با نماز [ی به بانگ ِ] بلند و با زَور می ستایم.
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشوَن را با هَوم ِآمیخته به شیر، با بَرسَم، با زبان ِخِرَد و «مَنثـَره»، با اندیشه و گفتار و کردار [ نیک ]، با زَور و با سخن ِرَسا می ستاییم.
«یَنگهـِه هاتَم ...»

کرده ی چهارم

11
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را می ستاییم که ما را به راه ِنیک رهنمون شود و به گذرگاه ِنیک بَرَد و آنچه ما را آرزوست، به ما بخشد.
دانش ِمزداآفریده را می ستاییم که زَور نیاز کننده، اَشَوَن، هنرمند، نامدار، تندکردار، تیز کُنش، رساننده به سرانجام ِنیک و بخشنده ی گشایش ِنیک - دین ِنیک ِمزدایی - است.

12

زَرتُشت، نیک اندیشی و نیک گفتاری و نیک کرداری و آرزوی این کامیابی را بدو نماز برد ...

13
... که راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اشون، نیرو در پاها، شنوایی در گوش ها، توان در بازوان و تندرستی و پایداری تن بخشد و آنچنان نیروی بینایی که کرکس زرین طوق داراست که پاره گوشتی هَمچَند ِمشتی را از دوری نُه کشور بازتواند شناخت؛ اگر چه در بزرگی، چون تابش سر ِسوزنی درخشان بنماید.
برای فـَرّ و فروغش، من او را - راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را - با نماز [ی به بانگ ِ] بلند و با زَور می ستایم.
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشوَن را با هَوم ِآمیخته به شیر، با بَرسَم، با زبان ِخِرَد و «مَنثـَره»، با اندیشه و گفتار و کردار [ نیک ]، با زَور و با سخن ِرَسا می ستاییم.
«یَنگهـِه هاتَم ...»

کرده ی پنجم

14
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را می ستاییم که ما را به راه ِنیک رهنمون شود و به گذرگاه ِنیک بَرَد و آنچه ما را آرزوست، به ما بخشد.
دانش ِمزداآفریده را می ستاییم که زَور نیاز کننده، اَشَوَن، هنرمند، نامدار، تندکردار، تیز کُنش، رساننده به سرانجام ِنیک و بخشنده ی گشایش ِنیک - دین ِنیک ِمزدایی - است.

15
«هوُوی ِ» پاک و دانا که خواستار ِزرتُشت بود، او را بستود تا در زندگی با او بهروز شود و دینی بیندیشد، دینی سخن گوید و دینی رفتار کند.
برای فـَرّ و فروغش، من او را - راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را - با نماز [ی به بانگ ِ] بلند و با زَور می ستایم.
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشوَن را با هَوم ِآمیخته به شیر، با بَرسَم، با زبان ِخِرَد و «مَنثـَره»، با اندیشه و گفتار و کردار [ نیک ]، با زَور و با سخن ِرَسا می ستاییم.
«یَنگهـِه هاتَم ...»

کرده ی ششم

16
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را می ستاییم که ما را به راه ِنیک رهنمون شود و به گذرگاه ِنیک بَرَد و آنچه ما را آرزوست، به ما بخشد.
دانش ِمزداآفریده را می ستاییم که زَور نیاز کننده، اَشَوَن، هنرمند، نامدار، تندکردار، تیز کُنش، رساننده به سرانجام ِنیک و بخشنده ی گشایش ِنیک - دین ِنیک ِمزدایی - است.

17
آتُربان ِدورسفر کرده که خواستار توانایی ِبه یادداشتن ِ[ آموزش های ] دین و نیرومندی ِتن ِخویش بود، او را بستود.
برای فـَرّ و فروغش، من او را - راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را - با نماز [ی به بانگ ِ] بلند و با زَور می ستایم.
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشوَن را با هَوم ِآمیخته به شیر، با بَرسَم، با زبان ِخِرَد و «مَنثـَره»، با اندیشه و گفتار و کردار [ نیک ]، با زَور و با سخن ِرَسا می ستاییم.
«یَنگهـِه هاتَم ...»

کرده ی هفتم

18
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را می ستاییم که ما را به راه ِنیک رهنمون شود و به گذرگاه ِنیک بَرَد و آنچه ما را آرزوست، به ما بخشد.
دانش ِمزداآفریده را می ستاییم که زَور نیاز کننده، اَشَوَن، هنرمند، نامدار، تندکردار، تیز کُنش، رساننده به سرانجام ِنیک و بخشنده ی گشایش ِنیک - دین ِنیک ِمزدایی - است.

19
شهریار و فرمانروای ِکشور که خواستار آشتی و سازش برای کشور و نیرومندی ِتن ِخویش بود، او را بستود.
برای فـَرّ و فروغش، من او را - راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشَوَن را - با نماز [ی به بانگ ِ] بلند و با زَور می ستایم.
راست ترین دانش ِمزداآفریده ی اَشوَن را با هَوم ِآمیخته به شیر، با بَرسَم، با زبان ِخِرَد و «مَنثـَره»، با اندیشه و گفتار و کردار [ نیک ]، با زَور و با سخن ِرَسا می ستاییم.
«یَنگهـِه هاتَم ...»

20
«یَثَه اَهو وَیریو ...»
راست ترین دانش ِمَزداآفریده ی اَشَوَن را درود می فرستم.
«اَشِم وُهو ...»
«اَهمایی رَئِشچَه ...»