هات 70

1
[ زَوت : ]
آنان را خواستار ستایشم.
خواستار آنم که درودگویان نزد آنان درآیم.
آن اَمشاسپندان، شهریاران ِنیک ِخوب کُنش.
آن بَغ، ‌آن رَد را می‌ستاییم؛‌ آن اَهوره‌مَزدا، ‌دادار ِپناه‌بخش و پدیدآورنده‌ی همه‌ی نیکی‌ها را.
آن رَد را می‌ستاییم؛ آن زَرتشت سِپیتمان را.

2
همگان را از آنچه به ما داده شده است، ‌به درستی بیاگاهانیم : آنچه از اَهوره‌مزدا، آنچه از بهمن،‌ آنچه از اَردیبهشت،‌ آنچه از شهریور، ‌آنچه از سْپَندارمذ، آنچه از خُرداد [ و ] اَمرداد، آنچه از گِوش تـَشـَن، آنچه از آذر ِاَهوره‌مَزدا [ست ].

3
آنچه سُروش ِپارسا، آنچه از رَشْن ِراست‌ترین، ‌آنچه از مهر ِفراخ چراگاه، ‌آنچه از باد ِاَشَوَن، آنچه از دین ِنیک ِمزداپرستی، آنچه از آفرین ِاَشَوَنی ِنیک، آنچه از پیمان‌شناسی ِاَشَوَنی ِنیک و آنچه از بی‌آزاری ِاشونی نیک [ است ].

4
تا ما «مَنْثَره» را بسیار بگسترانیم؛ تا سوشیانت‌های کشورها پاداش‌ ِِمردمان را بانگ برآورند.
بشود که [ ما همچون ] سوشیانت‌ها شویم.
بشود که [ ما ] پیروز شویم.
بشود که ما از دوستان ارجمند اَهوره‌مَزدا شویم؛ ما مردان اَشَوَنی که به اندیشه‌ی نیک می‌اندیشیم، ‌به گفتار نیک سخن می‌گوییم و به کردار نیک رفتار می‌کنیم ...

5
«تا منش ِنیک به سوی ما آید» (1)
آنگاه [ روانم ] به بخشایش شادی‌انگیز رسد.
«چگونه روانم با شادی روزافزون خواهد رسید ؟»(2)

6
فرا رفتن و واپس کشیدن آب‌های نیک و پذیرفتن آن­ها را می‌ستاییم.
رَد ِبزرگوار، شهریار ِشیدوَر، اَپام نَپات ِتیز اسب را می‌ستاییم.
سراسر ِآفرینش ِاشه، ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ما را بشنوند.

7
سروش پارسا، رَد ِبزرگوار را می‌ستاییم.
اهوره‌مزدا را می‌ستاییم که در اشونی برترین، که در اشونی سرآمد است.
همه‌ی سرودهای زرتشتی و همه‌ی کُنش‌ [های ِ] نیک ورزیده را می‌ستاییم : آنچه را که ورزیده شده است و آنچه را که ورزیده خواهد شد.
«یَنگْهه هاتَم ...»

1. گاهان، یسنا - هات 44 - بند 1
2. گاهان، یسنا - 44 - بند 8