اگرچه بیشتر پژوهشگران آغاز این دوره را در منطقه­ی اَبَرسَن (زاگرس) از حدود سیزده هزار سال پیش تصور کرده­اند، ولی عده­ای معتقدند از حدود بیست هزار سال پیش این فرهنگ از فرهنگ دوران پارینه سنگی مشتق گردید و تا آغاز دوران تولید غذا از راه کشاورزی و دامداری، ادامه پیدا کرد. عده­ای از باستان شناسان نیز پیش از این، این دوران را به نام «میان سنگی» مورد مطالعه قرار داده بودند.

به طور کلی، ابزار سنگی این دوره، کوچک­تر و ظریف­تر از ادوات سنگی دوران قبلی، ساخته شده­اند. در این دوره انواع تیغه­های سنگی ساخته شده و انواع مختلف مته­های سنگی تولید می­شده است.

از ریز تیغه­های کوچک و ظریف مثلثی شکل برای تولید داس برای درو غلات خود رو استفاده می­شد. این ریز تیغه­ها را در کنار هم در دسته­های چوبی، استخوانی و یا شاخی قرار می­دانند و آن­ها را به کمک قیر طبیعی، در محل شکاف­های ایجاد شده در دسته­ها محکم می­کردند.

همکنون، بقایای نخستین اجتماع­های دوره­ی فرا پاینه سنگی در حوزه­ی دریای مازندران، در چند غار نزدیک بهشهر به دست آمده است که زمان استقرار در این غارها از حدود دوازده هزار سال پیش آغاز شده است.

این غارها عبارتند از : «کمربند»، «هاتو»(هوتو) و «علی تپه».
البته به نظر می­رسد غار «علی تپه» در حدود یازده هزار سال پیش متروک شده و غارهای «هاتو»(هوتو) و «کمر بند» کمی پس از آن در حدود میانه­ی هزاره­ی هفتم یا ششم پیش از میلاد (نه هزار یا هشت هزار سال پیش) به کلی متروک شدند.

به هر روی به نظر می­رسد، در حدود هفت هزار سال پیش، دوره­ی فرا پارینه سنگی در ایران به کلی پایان یافته و زندگی کشاورزی و فراهم کردن غذا، جایگزین زندگی از راه جمع آوری و شکار و صید شده است.

دیــدگــاه هـا
اگر درباره ی این نوشتار نگرشی دارید می توانید در این بخش بنویسید : نوشته ی شما پس از پذیرش در اینجا نمایش داده خواهد شد. نوشته هایی که به خط فارسی نیستند پذیرفته نخواهند شد.
نام :
متن :
شماره ی امنیتی*

دیدگاه ها : 0