بیشتر آثار به دست آمده از دوره­ی پارینه سنگی جدید در ایران از منطقه­ی کوه­های ابرسن (زاگرس) جمع آوری شده­اند و با وجود اینکه در ابزارهای سنگی گوناگونی زیادی دیده می­شود، به نظر می­رسد که شیوه­ی زندگی و فن ابزارسازی از دوره­ی پارینه سنگی میانه به جدید، در این منطقه تدریجی بوده است.

یکی دیگر از ویژگی­های فرهنگی دوره­ی پارینه سنگی جدید، تاثیر ویژگی­های فرهنگی منطقه­ای و محلی در شیوه­ی ساخت ابزارهای سنگی است. آثار این دوره که از غار «یافته» در نزدیکی خرم آباد لرستان به دست آمده­اند، قدمتی در حدود سی و پنج هزار سال دارند.
یکی از ویژگی­های صنعتی دوره­ی پارینه سنگی جدید در ایران، ساختن ادوات سنگی بسیار کوچک است که اصطلاحا «ریزتیغه» نامیده می­شوند.

در خرم آباد، علاوه بر غار «یافته» از غارهای «ارجنه» و «پاسنگر» نیز آثار این دوره به دست آمده است.

در غرب ایران نیز در غار «خر»(مر خر = غار بزرگ) و پناهگاه سنگی «ورواسی» نزدیک کرمانشاه نیز آثار دوره­ی پارینه سنگی جدید شناسایی شده است.

در دره هلیلان در غارهای «مارزور»، «مارگورگلان سراب»، «دارمار» و غار «گوگل» آثاری متعلق به اواخر دوره­ی پارینه سنگی جدید ایران شناسایی شده است.

هر چند به طور دقیق آغاز و پایان این دوره در ایران به روشنی معلوم نیست، ولی به نظر می­رسد در حدود یازده هزار سال پیش این فرهنگ در ایران ادامه داشته تا اینکه سرانجام با آغاز دوره­ی فراپارینه سنگی این دوره پایان پذیرفته است.

دیــدگــاه هـا
اگر درباره ی این نوشتار نگرشی دارید می توانید در این بخش بنویسید : نوشته ی شما پس از پذیرش در اینجا نمایش داده خواهد شد. نوشته هایی که به خط فارسی نیستند پذیرفته نخواهند شد.
نام :
متن :
شماره ی امنیتی*

دیدگاه ها : 0