حکومت خاندان ساسانی در ایران، پس از انقراض دولت پارتی (اشکانی) به مدت چهار سده دوام یافت.

در تاریخ آغاز حکومت اردشیر یکم، نخستین شاهنشاه ساسانی، میان محققان اختلاف جزیی (در حدود سه سال) است. ما در اینجا محاسبه ی «نلدکه» را بر محاسبات دیگران ترجیح داده و آن را ملاک قرار می دهیم. بنا به محاسبه ی نلدکه، نخستین سال شاهنشاهی اردشیر یکم ساسانی (یعنی، سالی که در آن به شاهنشاهی رسید) با بیست و پنجم و بیست و ششم سپتامبر سال 226 مسیحی (مطابق با سال 538 سلوکی) آغاز می شود که سال حکومت دولت ساسانی بر سرتاسر ایران است و پایان حکومت این خاندان، در سال 651 یا 652 میلادی است که سال کشته شدن یزدگرد سوم آخرین پادشاه ساسانی در مشرق ایران است. بنابر این، حکومت ساسانیان بر ایران بیش از چهارسد سال (426 سال) ادامه داشته است.

سلطه ی جانشینان اسکندر بر قلمرو هخامنشی (با وجود خشونت نظامی سلوکیان) در سراسر ایران طولانی نشد و فترت حاکمیت در ایران، شصت و پنج سالی بیش نکشید. حتی در همان دوران اقتدار نظامی سلوکیان - مقارن با سال هایی که مهاجران یونانی در استان باکتریا (باختر، بلخ) به رهبری سر کرده ی خویش به نام دیودوتس، اعلام استقلال کردند (حدود 250 پیش از میلاد) - در استان پارت (پارتیا، پرثوه) نیز دولت ایرانی مستقلی به وجود آمد که به نام موسس آن دولت، ارشکان (اشکان، اشکانیان) نامیده شد. بعدها به دنبال طرد سلوکیان از ایران، این دولت به شاهنشاهی بزرگی تبدیل شد که در توالی شاهنشاهی های بزرگ شرق، ششمین شاهنشاهی بزرگ دنیای باستان محسوب شد. این دولت طی چندین قرن فرمانروایی، از بسیاری جهات هماورد و رقیب و حریف روم بود.