کم کم غروب می­شد غروبی که همیشه دوستش داشتم، غروبی که هرگاه از راه می­رسید من و دوستانم بر بالای کوه به آن می­نگریستیم.
آن لحظه­ی فراموش نشدنی باز هم در راه بود، سکوت مبهمی کوهستان را پر کرده بود و همه به آسمان چشم دوخته بودیم که یکباره صدایی خشمگین همه­ی نگاه­ها را ربود و به سوی خود جلب کرد و بعد هیجده چرخی را دیدیم که بر پشت آن سنگ­هایی بودند،

«در روی زمین هیچ چیز پایدار نیست. زندگی مانند شراره­ای است که از اصطکاک چوب پیدا شده ، زمانی روشن می­شود و دوباره خاموش می­گردد ولی ما نمی­دانیم از کجا آمده و به کجا خواهد رفت.»

 احسان شارعی

عمو نوروز سر تا پای خودش را توی آیینه ورانداز کرد. لباسش سبز ِ سبز بود. پر بود از گل های رنگارنگ. سر آستین هایش صورتی بود. به رنگ گل های بهاری. کفش هایش طلایی رنگ بود، شلوار گشادش قهوه ای رنگ. به رنگ خاک نم گرفته. یقه پیراهنش سبز کمرنگ بود. به رنگ جوانه تازه دمیده. اما دلش افسرده بود.

لب ایوان، زیر برق آفتاب نشسته بودند. بفرینه (1) به سینه‎ی مادر تكیه داده بود. زن او را محكم در میان زانوان خود گرفته بود. موهای طلایی بفرینه، در زیر دندانه‎های شانه، نرم و صاف بر پوست مهتابی گردن و دوشش پاشیده می‌شد. با هر شانه موها، پیاله پیاله روی هم چین می خوردند: