|
تاریخ
|
|
09 اردیبهشت 1385 ساعت 14:08 |
كهنترین نظام گاهشماری شناختهشده در ایراندر آثار كهن ایرانی از شش جشن سالیانه نام برده شده است كه با نام «جشنهای گاهنباری» شناخته میشوند. نام و هنگام برگزاری این جشنها در آثار گوناگون با تفاوتهای فراوانی ثبت شده است كه خود از نشانههای دیرینگی بسیار آن میباشد. این جشنها (با مبدأ آغاز تابستان) به ترتیب چنین هستند: «میدیوشـِم» (در اوستایی: «مَـئیذیوشِـمَـه») به معنای میانه تابستان، «پَـتیَـهشَـهیم» (پَئیتیشهَهیَـه) به معنای پایان تابستان، «اَیاثرِم» (اَیاثرِمَـه) به معنای آغاز سرما (منظور میانه پاییز)، «میدیارِم» (مئیذیائیریه) به معنای میانه سال (منظور پایان پاییز، بر مبنای سالی با مبدأ آغاز تابستان)، «هَـمَـسپَـتمَـدَم» (هَـمَـسپَـتمَـئیدَیَـه) به معنای برابری شب و روز یا برابری سرما و گرما (منظور پایان زمستان و هنگام اعتدال بهاری)، «میدیوزَرِم» (مَـئیذیوئیزَرِمَـیَـه)، به معنای میانه فصل سبز (منظور میانه بهار). دیدگاه ها : 0 | بازدیدها : 1255 | دنباله... |
|
واپسین به روز رسانی ( 24 اردیبهشت 1385 ساعت 14:15 )
|
|
دنباله...
|