فرهنگ ، همان فرهنگ است،

فرهنگ لات بازی، چاقو کشی، سالوسی، خیانت، چاپلوسی، تعصب کور، خود شیفتگی الکی، ترس از قدرت، ضعیف کشی و قوی پرستی و ...

هیچ تغییری نکرده ایم ، و البته با این روال، هیچ تغییری نیز نخواهیم کرد.

یک روز از عشق الویس پریسلی و مایکل جکسون، همه ی کارهایشان را تقلید می کنیم؛ یک روز در عشق حسین و ابوالفضل سینه چاک می کنیم و به سر گل می مالیم؛ امروز هم بر اساس مد روز، در رکاب کورُش و داریوش هستیم

یک روز غرب زده ایم و یک روز عرب زده

تنها چیزی که همیشه ثابت است، بی هویتی و ندانم کاری و بی دانشیست،

گریز از کارهای اساسی است که نیاز به سواد و همت دارد؛

و کوبیدن بر طبل تظاهر و هوچی بازی

پنجم اسفندماه در فرهنگ ایرانی، سپندارمذ روز و هنگام «جشن ملی اسفندگان» یا «سپندارمذگان» است.

سپندارمذ لقب زمین و به معنی گستراننده، مقدس و فروتن می باشد. زمینی که نماد عشق است و با فروتنی و از خود گذشتگی، آغوش خود را برای همه گسترانیده و زشت و زیبا را به یک چشم می نگرد.

بدین روی نیاکانمان در این روز با دادن نامه ی شادباش (کارت تبریک) و هدیه به بانوان و دوشیزگان، مهر و عشق خود را به ایشان ابراز می داشتند.

دوست خوبم؛

وقتی من و تو فکر، به جایمان تصمیم می گیرند ...

بیا «والنتاین» را به فرهنگ خودش بسپاریم،
زیرا که شایسته ی ملت بزرگ ایران با فرهنگی غنی و ریشه دار،
جشنی به بزرگی تاریخ و فرهنگ خودشان است.